Waarom Bijbelstudie

 

Waarom Bijbelstudie

 

Eenvoudig gezegd moeten we de Bijbel lezen en bestuderen omdat dit Gods Woord aan ons is. 2 Timoteüs 3:16 zegt dat de Bijbel door God geïnspireerd is. Met andere woorden, het is Gods Woord aan ons. Er zijn al zo veel vragen door filosofen en andere mensen gesteld die door God voor ons in de Schriftteksten zijn beantwoord: Wat is het doel van het leven? Waar kwam ik vandaan? Is er een leven na de dood? Wat gebeurt er na de dood? Hoe kan ik de hemel bereiken? Waarom is de wereld gevuld met boosaardigheid? Waarom heb ik zo veel moeite om de juiste dingen te doen? Naast antwoorden op deze “grote” vragen geeft de Bijbel ook een enorme hoeveelheid praktisch advies op gebieden als: Waar ben ik naar op zoek in een partner? Hoe kan ik een gelukkig huwelijk hebben? Hoe kan ik een goede vriend zijn? Hoe kan ik een goede ouder zijn? Wat is succes en hoe bereik ik dat? Hoe kan ik veranderen? Wat is werkelijk belangrijk in het leven? Hoe kan ik op een zodanige manier leven dat ik er later niet met spijt op terugblik? Hoe kan ik God behagen? Hoe kan ik vergeven worden? Hoe kan ik in oneerlijke omstandigheden en slechte tijden toch als winnaar uit de strijd komen?

Wat we niet behandelen in de Bijbelstudie:   Naast de Bijbel zijn er ook de apocriefe boeken.

Dit is een niet onbelangrijk onderwerp omdat onder andere de Rooms-katholieke kerk een aantal oudtestamentische apocriefen als canoniek beschouwt, zodat men die wel in katholieke, maar niet in de meeste protestantse bijbeluitgaven zal aantreffen. De Septuaginta bevat al deze apocriefen (behalve 2 Esdras) eveneens, plus enkele geschriften, veelal uit de oudheid, welke  ten onrechte aan een bekend persoon zijn toegeschreven. De aanduiding zegt niets over de inhoud van het werk. De Rooms-katholieke kerk verklaarde de apocriefen voor canoniek (op 1 en 2 Esdras en het Gebed van Manasse na) tijdens het Concilie van Trente (1546).

Bij de nieuwtestamentische apocriefen is het wat eenvoudiger, omdat geen ervan door enige christelijke groepering vandaag als canoniek beschouwd wordt, ook niet door Rome. Daardoor is ook het verschil met de “schrijver onbekend” vaag; het verschil zit hierin dat de apocriefen elk door minstens één kerkvader min of meer als canoniek beschouwd werden, en dit met deze geschriften  nimmer het geval is geweest. Deze apocriefen zijn op zich heel belangwekkend omdat zij ons waardevolle informatie verstrekken over de leerstellingen en kerkinrichting van de vroege christelijke kerk en over de ontwikkeling van de werkelijke nieuwtestamentische canon.

 

Welke onderwerpen:  Voorlopig gaan we aan de slag met de Boeken van Mozes – De Thora

Bereshit (בְּרֵאשִׁית, literally “In the beginning”)—Genesis > Het zaad van de vrouw

Shemot (שִׁמוֹת, literally “Names”)—Exodus > Christus als het Paaslam

Vayikra (ויקרא, literally “And He called”)—Leviticus > Christus als de Hoge Priester

Bəmidbar (במדבר, literally “In the desert [of]”)—Numeri > Christus als de wolk- en vuurkolom

Devarim (דברים, literally “Things” or “Words”)—Deuteronomium > Christus als Profeet

Bijbelstudie is delen:  Als leidraad hebben we een aantal onderwerpen opstaan, echter het een ieder vrij om aan te geven dat hij of zij een specifiek gedeelte van deze vijf boeken verder zou willen uitdiepen.